Leiders moeten duidelijke afspraken maken over thuiswerken.

Toch is het bij de meeste organisaties nog steeds informeel geregeld, blijkt uit Het Financieele Dagblad “thuiswerken is bij de meeste organisaties nog steeds informeel geregeld”

Hybride werken is voor veel medewerkers vanzelfsprekend geworden.
De afspraken erover zijn dat vaak niet.

“Ik vind het lastig dat het merendeel van mijn team zelf bepaalt wanneer ze wel of niet op kantoor zijn. En dat ze er vaak juist niet zijn op de momenten dat het ertoe doet“

Deze worsteling kom ik vaak tegen bij leiders.
In veel organisaties ontbreekt een helder kader en duidelijke afspraken.

Wat mag, wat moet en wat niet? Het blijft onuitgesproken, en precies daar ontstaat frictie.

Werk stopt niet bij de voordeur van het huis.
De verantwoordelijkheid van de werkgever ook niet.

Toch zie ik dat thuiswerken nog vaak wordt behandeld als een privékeuze van de medewerker. Dat werkt een tijd.
Totdat gesprekken ontstaan over bereikbaarheid, samenwerking of het gevoel elkaar kwijt te raken.

Wat leiders daarin vaak doen, is ruimte laten.
Vaak vanuit de goede intentie, omdat ze niet te bepalend en directief willen zijn.

Maar als grenzen niet worden benoemd en verwachtingen niet worden uitgesproken, ontstaat iets anders.

Medewerkers gaan invullen.
Leiders trekken zich terug terwijl richting nodig is.

Alles blijft onder de radar.

Tot het zichtbaar wordt in vermoeidheid, spanning of uitval.
En dan blijkt dat niemand precies weet wie waarvoor verantwoordelijk is.

Hybride werken vraagt om duidelijke keuzes.
Over aanwezigheid, bereikbaarheid en wie verantwoordelijkheid neemt voor gezonde grenzen.

Duidelijkheid is geen beperking.
Het is bescherming.

Voor medewerkers omdat ze weten waar ze aan toe zijn.
Voor leiders omdat hun rol weer scherp wordt.

Zonder die duidelijkheid schuift het probleem vooruit.
En wordt thuiswerken pas een probleem als het al te laat is.