Onlangs was ik bij de première van de documentaire ‘Echte mannen huilen niet’ van Cinetree.
Een indringende film over een belangrijk thema: kwetsbaar durven zijn.
Geen nieuw onderwerp, maar toch: in onze wereld van presteren en doorgaan is het nog altijd spannend om je angsten, onzekerheden en twijfels te laten zien.
Zeer herkenbaar in mijn werkveld.
Veel leiders hebben ooit de boodschap meegekregen: een leider is sterk, rationeel, zelfverzekerd en heeft de antwoorden paraat.
Geen tranen in je ogen, nooit met de deur slaan, niet stilvallen.
Het idee dat je ‘sterk’ moet zijn zit diep.
Maar dikwijls leidt dat tot een kloof tussen buitenkant en binnenkant.
Hard werken, en je intussen opgebrand, leeg of alleen voelen.
Niet alleen voor jezelf als leider lastig, maar ook voor de mensen om je heen.
Houd je alle kaarten op de borst, om een sterke, ‘geloofwaardige’ leider te zijn, dan schep je afstand.
Vertrouwensrelaties verschralen, betrokkenheid keldert, mensen haken af.
Natuurlijk, het is goed om niet al je emoties ongefilterd over je mensen uit te storten.
En eerst bij jezelf te rade te gaan: wat gebeurt er? Wat raakt me hierin? Wat zegt dit over mij?
Maar daarin kun je vervolgens transparant zijn, door te benoemen.
“Dit vind ik lastig.”
“Hier twijfel ik over.”
“Dit raakt me.”
Zo ontstaat ruimte, om een leider te zijn, in plaats de rol te spelen, en om vertrouwen te bouwen.
Mooi om in de film te zien hoe bevrijdend het is om het patroon van ‘altijd maar sterk zijn’ te durven doorbreken.
Hoe laat jij als leider je emoties zien?
