Ik twee weken gegravelbiked in Vietnam.
Een fantastisch avontuur.

Niet alleen door de prachtige natuur, maar misschien nog wel meer door het verkeer.
Chaos.

Overal scooters.
Links, rechts, van voren, van achteren… niemand die het zichtbaar regelt.
En toch loopt het.
Soepel en continu in beweging.

Hoe dat komt?

Iedereen doet er in de basis hetzelfde: een beetje geven, een beetje nemen.

Voortdurend kijken, aanvoelen wat er gebeurt en daarop bewegen.
Geen strijd om controle.
Geen gedoe over positie.
Gewoon onderdeel zijn van het geheel en daarin je plek pakken.

Ik merkte hoe snel ik daar zelf ook in mee ging.

Niet door de chaos de baas te willen zijn, maar juist door minder te willen sturen en meer te vertrouwen op wat er gebeurt.

Tot het moment dat er ineens, op de stoffige landwegen honden achter me aan kwamen.
Blaffend en happend naar m’n kuiten.

Dat veranderde het spel…

Dat vroeg niet om meebewegen, maar om ingrijpen.
In een flits pakte ik de toeter die ik eerder onderweg had gekocht.
Toeettttt. Kort en duidelijk.

Het had effect, ze dropen direct af, zonder hap uit mijn kuit.

Ik moest denken aan de leiders met wie ik werk.

Hoe ze vaak het grootste deel van hun dag bezig zijn met sturen, corrigeren en bijsturen.
Overal bóvenop zitten, verantwoordelijkheid naar zich toe trekken vaak vanuit de overtuiging dat het anders niet goed komt.

Terwijl de organisatie in veel gevallen allang beweegt.
Misschien niet perfect en zoals vooraf bedacht, maar wel in beweging.

Ondertussen raken de leiders leeg.

Omdat ze continu ‘aan’ staan, en juist niet beschikbaar zijn op de momenten waarop het er echt toe doet, wanneer er iets speelt dat vraagt om helderheid, begrenzing en leiderschap.

De essentie is eigenlijk heel simpel:
Kun je meebewegen waar het kan, en vertrouwen op wat er gebeurt…
en tegelijkertijd weten wanneer je die ‘toeter’ wél moet pakken?