‘Het gaat toch niet om míj́?’

Dat is wat veel leiders antwoorden als ik vraag naar hun zichtbaarheid.
Ze zijn druk met hun team, de organisatie en alles wat er moet gebeuren. Ze richten zich op de inhoud van hun werk, dat voelt professioneel en veilig.

Over de inhoud willen ze dus graag praten. Over wie ze zijn als mens, veel minder.
‘Wie zit er nou te wachten op mijn persoonlijke verhaal’, is de gedachte die hen tegenhoudt.
Ze vrezen dat als ze meer van zichzelf laten zien, mensen hen minder serieus nemen als leider.

Toch merk ik dat er iets verandert als een leider meer van zichzelf laat zien. Als je niet alleen vertelt wát je besluit, maar ook wat je daarin belangrijk vindt.

Onderzoekers van de Kellogg School of Management, de businessschool van Northwestern University, bogen zich een paar jaar geleden over dit onderwerp. In een reeks experimenten stelden managers zich voor.
De ene keer door alleen over loopbaan en hobby’s te vertellen. De andere keer door ook hun angst voor spreken te benoemen.

Dat laatste deed niets af aan de bekwaamheid, en had juist extra aantrekkingskracht: mensen wilden graag met deze manager werken.

Laten zien wat er in je omgaat, voegde dus juist iets toe.

Mensen willen de persoon achter de functie zien en waarderen openheid. Ze willen weten wie hun leider is, waar die voor staat en wat ze van hem of haar kunnen verwachten.
Dat geeft houvast.  Ze hoeven minder te gissen naar wat je bedoelt of op hun hoede te zijn voor wat er achter een besluit zit.

Ook als je ergens over twijfelt. Leiders die daar open over zijn, laten zien dat ze zorgvuldig zijn in hun besluitvorming. Zo bouw je aan vertrouwen. En dat vertrouwen helpt mensen om zich aan je te verbinden, betrokken te zijn en met je mee te bewegen.

Jezelf laten zien is daarmee een belangrijke vaardigheid voor iedere leider. Ik zeg daarmee niet dat je alles over jezelf moet delen, maar mensen willen wel weten wie er voor hen staat.

Hoe belangrijk vind jij het dat een leider zichzelf als mens laat zien?